Nazım Hikmet, “Bilir misin ne kötüdür insanın bildiğini anlatamaması, kelimelerin hep yarım kalması. ‘Ben’ deyip susması, ‘Sen’ deyip ağlaması!” demiş ya, sanki beni anlatmış.
Bütün mutsuzluklarınla, yaşadıklarınla, yaşamak zorunda kaldıklarınla yaşlı bir kadın kadar yorgunsun ama bütün mutluluklarınla, yaşayamadıklarınla, heveslerinde beş yaşındaki bir çocuk kadar da umutlusun.
