Odasının ışığı bütün gece yanıyordu ama odasında değildi. Şehrin ıssız sokaklarında, mezarlıkta dolaşıyordu. Uyumak için ideal yer, diyordu, insanın sevdiği kişinin mezarıdır."
Ablasını öldürmüş ve idama mahkum olan Victor: "Öleceğimi biliyorum Peter, fakat anlamıyorum. Bir tek ceset yerine iki ceset olacak, ablamınki ve benimki. Ama kimin ikinci bir cesede ihtiyacı var? Tanrı'nın kesinlikle yoktur. Bizim bedenlerimizi ne yapsın? Toplumun mu? Hayatta kalmama izin verseler bir veya birkaç kitap geçer ellerine; şimdi tek kazanacakları, hiç kimsenin işine yaramayacak bir ceset."
Çocuk: "İstemiyorum. Ben kimseye vuramam, kimseyi yaralayamam."
"Neden? Başkaları sana vuruyor, seni yaralıyor."
Çocuk Lucas'ın gözlerinin içine bakarak: "Fiziksel olarak yaralandığımda bunun bir önemi yok. Ama ben başkasını yaralarsam, içimde dayanamayacağım başka bir yara açılır."