Benim hayatım defalarca bitti zannettim ve hep yeniden başladı. Bu böyle bir şey… Bitiş çizgisine geldim geldim derken yeni bir yol açılıyor, taze bir hayat…
‘Herhalde gerçek sona vasıl olduğumuz zaman da, orada yeni bir hayata doğuyoruz’
Evet, birbirini Allah için sevmenin nasıl bir şey olduğunu ben bu dönemde öğrendim. Hiçbir “menfaate” dayanmayan sevginin ne kadar derin ve kalıcı olduğunu… Gençliğimde yaşadığım bir çok acıyı, eskiden tanıdığım insanlardan gördüğüm vefasızlığı ve daha pekçok şeyi telafi etti.

Hayatım boyunca sürmüş bir “kabz” hâlinden “bast” hâline geçiş… Alemdeki güzellikleri her an yeniden keşfetmek sonsuz bir neşe veriyor. Alemdeki, tabiattaki, insanlardaki güzelliği…
Hayatın kendisi aslında bir mucize ama bunu algılarımız, duyuşumuz açıldığı zaman; duyarlılıklarımız açıldığı zaman, kalp gözüyle bakmayı öğrendiğimiz zaman fark ediyoruz. Hakikatle bağ kurmaya koyulduğunuzda başka bir akım başlıyor, başka bir boyut açılıyor önünüze… İç yaşantı itibari ile bir cennet sefası başlıyor…