Eskiden ne güzeldi. Tanrı bizimle, melekler yanımızda, şeytan peşimizdeydi. Ruh çağırırdık, ölüler -sağolsunlar- üşenmeyip gelirlerdi. Şimdi, biriyle karşılıklı oturmuş sohbet ederken bile bir anda kayboluyoruz. Bildirim geliyor ve ‘puf’ artık orada değiliz.
Fakat… Olmalı. Aksi takdirde… yani hayatım. İsrafil’in borusuyla Yağ satarım bal satarımı çalarak başlattığı karikatürize bir kıyametten ibaret demektir.