Kimi düşlesem manzarama bir yalnızlık omuz atıyor, içimdeki sıkıntılar bela arıyordu. Böyle gidiyordu her şey benden, bende onlardan...
"Bir gün özlersin" diye seslenen babamın sesine takılan çocukluğumu azarlıyor, yine o çocukluğumu tekmeleye tekmeleye yürüyordum.
Kızımın bende bir fotoğrafı bile yok, yüreğime astığım kanlar içindeki resmi dışında bir hatırası da...
Lakin insanı asıl bitiren, içinde bulunduğu acıdan kendisini kurtaracak bir fikrinin olmamasıdır.