Doktora çekinerek: “Kardeşim otizmden şüpheleniyor, tekrar eden hareketleri var, çevresine duyarsız” dedim. Bana oldukça tepeden bakan bir şekilde önce kahkaha attı, sonra da: “Kardeşine selam söyle çok biliyor şimdiki anneler, o kendi gitsin doktora” dedi ve bizi gönderdi. Ben inanılmaz huzurluydum biliyordum bir sorun olmadığını, benim çocuğum hasta değildi! Yıllar sonra üzülerek söylüyorum ki ben kardeşimin çaresiz bir şekilde bana yardımcı olmaya çalışmasını görmezden gelmemeliydim, belki daha önce harekete geçmiş olsam Egemen bambaşka bir noktada olabilirdi…