Eskiden yaşamaya tahammül edemeyeceğimi, insanlara katlanamayacağımı ve kendi kendimden fena halde utandığımı düşünürdüm fakat şimdi sen öğretiyorsun ki bana göründüğü kadar katlanılmaz bir şey değildir yaşam.
Şimdi seni oturtuyorum tam karşımdaki koltuğa, hayal de olsa, yanımdasın ve dahası bana ait olduğun düşüncesi bile öyle çok mutluluk veriyor ki, sözlerle, gözlerle, ellerle ve bu zavallı kalple bunu ifade etmekten acizim.