İçine atmak diye bir şey varmış, bunu çok öncelerden öğrenmiştim. Hoş, ne zaman öğrendin deseniz… Bilmiyorum sanırım. Sanki beyninizi uyuşturan bir ilaç gibi. Etkisi geçtikten sonra mahvoluyorsunuz. Hayatım boyunca hep iyi bir insan olmaya çalıştım. Eminim hatalarım olmuştur. Ama insanların çekinmeden yaptığı şeyler benim için öylesine zordu ki. Dünya hassas kalpliler için bir cehennem olsa da ben kendim ve etrafımdaki herkes için cenneti yaşatmaya çalışmıştım. Bir adama aşık oldum, kim olduğunu boşverin. O bile bazen kendini bilmiyor. En acısı da bu. Bazen kalbim öylesine kırılıyor ki, yalnızca bir köşede sessizce dizlerim karnıma çekip oturuyorum. Bu zamanlarda kalbimin derinliklerinden yalvarırcasına geçirdiğim tek bir şey oluyor “lütfen, lütfen anlasın birisi beni.” Hoş aslında en çok aşkına sığındığım kişi anlamalı diye düşünüyorum… Ne zaman bir mucize yaşanır bilmiyorum ama umarım bir gün, kimseyi kırmak zorunda kalmadan bir mucize yaşanır… Ve tam da sessiz kalıp yalvardığım o anda, anlaşılırım. Biliyorum çok zor, umarım dünya böyle bir yer olur. Ben burayı çok seviyorum, umarım burası da beni sever…
Demiş bir şair…
Reklam