Hani bizi hiç bırakmayan insanlar ,
Hani her acılarımızda yaramıza kabuk bağlatanlar ,
Hani her akan gözyaşlarımızı dindirenler,
Hani hep yanı başımızda olanlar ,
Gülüşüne gülüşümüzü ekletenler ,
Zirâ söz verilmiş idi bize ,
Oysa geriye bakıp dönüldüğünde ne çok söz verilmiş bize .
Ammâvelâkin ; ne tutulan sözler var şimdi başucumuzda , ne de yaramıza kabuk olanlar ...