bizi saran sıcaklığın. Soğuyan gecelerin. Ve geceleri bürüyen yıldızların. İki insanın sarılarak geçirdiği bu sarsıntı Özü olmalı evrenin. Sonsuza dek var, var eden, yaşatan, yaşamı ileri çağlara doğru devreden bu birleşme…
yıllar olaylar beni yıpratmamış, aksine duygularıma yön vermiş. Güzelin, bir insanı sevmenin, bir insanın tenini okşamanın,bir insanla birleşmenin kutsallığını, bu kutsallığın tadına varmayı öğretmiş bana.
çoğu kez insan yaşamı, yaşanmış coşkuların anısı ile de geçer. Ama yaşamın bazı kesitlerinde bu coşku gece ve gündüz somut olarak kavrar benliğimizi. Bir resimle. Uzayan bir bulvarla.Sevilen, teni okşanan bir insanla. Yaprakları hışırdayan bir ağaçla.