-Namussuzlar yaşasın diye,
Namusluları öldürdü bu dünya hep.-
.
Gökyüzündeki metal kuşlardan
ateşler düşüyor yeryüzüne
bir yardım medeti
kulaklarımızda siren sesleri
yanıyor yüreği insanlığın
karanlığında bu çağın.
.
Sokaklar enkaz
sokaklarda vahşet
sokaklar mahşer yeri
çürüyor dünya
ölüyor kalbi insanlığın
karanlığında bu çağın.
-savaşan askerler soruyordu:
birbirimizi hiç tanımıyoruz,
birbirimizle hiçbir sorunumuz yok,
o halde neden birbirimizi öldürüyoruz ki?-
.
Ah ne acı!
Yüreklerimiz barışık ama liderlerimiz değil.
.
-Şu masmavi gökyüzü bizim,
Pırıl pırıl güneş bizim, ay bizim, yıldızlar bizim
Kapkara yeryüzünde bu kavga niye?-
.
-Sanki dünyanın çivisi çıkmış da yerine beni çakılmışım gibi.-
Aşk kanatlandırır,
Dünyanın yükü kalkar insanın üzerinden.
İnsan şekerciye girmiş çocuğa döner, içine aşk girince.
İnsan kendini sönmüş balon gibi hisseder,
içinden aşk çıkınca.
Aşk,ki insan coğrafyasının en güçlü duygusu;
Ya yıldırım çarpmışa,
ya da üstünden tren geçmişe döndürür insanı.
İnsan bazen sevinçten deliye, bazen de üzüntüden ölüye döner.
Aslında aşk bir ölüm halidir.
Ne zaman ki aşk biter,
İşte o zaman insan hayatta olduğunu hatırlar.