Ryle bunu düzeltebilirmişim gibi bana yapışıyordu ve bir zamanlar yapabileceğimi düşünmüştüm. Kırık bir adamdı ama kırgınlığı benim yüzümden değildi. Benimle tanışmadan önce kırılmıştı. Bazen insanlar, kırılmış bir insanı yeterince severlerse, sonunda onları onaran kişi olabileceklerini düşünüyorlardı ama bundaki problem, sonunda diğer kişinin de kırılmasıydı.
Dudaklarımı dövmesine bastırdım, bu noktaya konduracağım gelecekteki tüm öpücüklerde güzel yanlarımızı hatırlamasını sağlamaya kararlıydım .Kalp dövmesini saran yara izlerini düşünmemesi için milyonlarca öpücük gerekiyorsa o zaman onu oradan milyonlarca kez öpecektim.
Elimi bir süre sırtında gezdirdikten sonra parmaklarımı saçların arasından geçirdim,onsuz sadece yarım olduğumdan habersizken, beni nasıl bu kadar bütün hissettirebildiğini merak ediyordum.
“Sarılmak iki saniye sürer ve çok daha iyi uyursun. Onlar gitti mi bile anlamadan buraya dönerim. Adresin ne?”
Hüznün arasından hafif bir tebessüm belirdi. “Sadece bana sarılmak için 8 km araba mı kullanacaksın?”
“Sana sarılmak için o kadar bile koşarım.”