Dua eder gibi kendi kendime tekrar eder dururdum: Tamam, tamam, gün gelecek bunu da atlatacaksın.
Bitmesini istemediğim ama acı çekmek ve savaşmak için gücümün yetmediği bir şey gözlerimin önünde sona eriyordu. İçimde yalnızca kasvetli bir ümitsizlik vardı.
İnsanlar durumlara ya da dış kuvvetlere yenilmiyorlar; yenilgi içeriden hücum ediyor, diye düşündüm.
Eğer gidecek bir yerim olsaydı kendimi belki de maceracı hissedebilirdim ama bana sanki korkunç yalnız kalacakmışım gibi geldi.
Apaçık sözler her zaman o belirsiz sıcaklığa gölge düşürür.