Kederin bitmek zorunda olmadığını, insanın buna karşın hayatına devam edebileceğini idrak edince güçlenmiştim. Çirkin belirsizliklerle yaşamak, bu muydu yetişkin olmanın anlamı? Sevmemiştim ama yaşama devam etmeyi kolaylaştırıyordu. Yalnızca bundan dolayı içim çok sıkkındı.
Ta yürekten vazgeçmek istedim; yaşamdan vazgeçmeyi istedim. Yarının olacağı inkâr edilemezdi, yarından sonraki günün, diğer haftanın da öyle. Hiç bu kadar zor olacağını tahmin edemezdim fakat ümitsiz bir depresyonun ortasında yaşamaya devam edecektim ve bu beni ruhumun derinliklerine kadar hasta ediyordu. İçimdeki öfkeli fırtınaya karşın karanlık yolda sakince yürüdüm.
Yaşım ilerledikçe, daha ilerledikçe, pek çok şey yaşayacağım ve tekrar tekrar sert kayalara çarpacağım. Tekrar tekrar acı çekeceğim ve tekrar tekrar yeniden ayaklarımın üzerinde duracağım. Yenilmeyeceğim. Benliğimin yok olmasına izin vermeyeceğim.
Ama insan hiç gerçek üzüntü yaşamamışsa, hayatın içinde bulunduğu yerin kıymetini bilmeden, gerçek mutluluğun ne olduğunu anlamadan yaşlanır.
Dünyanın zamanı vardı. Başka gecelerin, başka sabahların sonsuz tekrarında içinde bulunduğum bu an bile bir rüya olabilirdi.