Uzun uzun düşündüm herkesin bir sevdiği seveni varken öyle böyle herkes birini bulup güzel anılar biriktiriyorken ben aynı yerimde yalnızlığımla devam ediyordum aslında bu benim seçimimdi ama bir zamandan sonra, o zamandan öncekilerden bahsedecek olursam hep hayal kırıklığı.. Zaman geçtikçe birini bulunca yapacağım dediğim şeyleri tek başıma yapmaya başlayınca bir şeyleri fark ettim. Kimse yok ve olmayacak. Herkes aşk için yaratilmaz ve ben aşk için yaratılmayanlardanim. Huzur mutluluk eğlence sadakat isterken diğerleri gibi yaşadığım aşklar hep aldatmaca hep yalan, görünmezlik hep cesaretsizlik doluydu yaşadığım stres mide bulantılarim bu muydu aşk dedirtiyordu hep. Şimdi fark ediyorum ki ben bu ne bu zamana aidim nede bu şimdiki aşklara yaratılışimda aşk olsaydı bunu yaşardım tıpkı diğerleri gibi..