İnsanlar kurt da olabiliyor, kuzu kadar savunmasız da. Hepsi -hayır hepimiz- aynı anda hem fail hem kurbanız. İbrenin bir taraftan diğerine dönüvermesi an meselesi. Yaşadığımız dünya bu.
Hangisi daha kötü? Kendi zihninizin dışında kapıda kalmak mı, yoksa içeride kilitli kalmak mı?
Hangisi daha kötü? Bir klişe yazmak mı, yoksa bir klişe olmak mı? Ya birden çok klişe olmuşsanız?
Anladım ki bilgi, insanı küçücük eden, silen, bir avuç toz hâlinde bırakan bir şey ve ona sahip olmak hem sonsuz minnet hem muazzam ıstırap kaynağı. Beni hiç umursamayan evrende ufacık gediğe takılıp kalmış bir gıdım varlıktan başka bir şey değildim.
Söz konusu kendi düşünceleriniz olduğunda da bir katılımcısınız. O düşünceleri arayıp bulmanız, onların farkına varmanız gerek, bir kez bulunca da artık arabaya atlayıp uzaklara gitmek yok.