—Evet, o zaman çok iyi anlarsınız; tertemiz ve çok soylu bir duygunun körlüğüyle, hiçbir bakımdan size değmeyen, sizi hiç mi hiç anlamamış olan ve size eline geçecek her fırsatta zulmetmeye âdeta yemin etmiş bir adamla beraber olmayı... bu yetmezmiş gibi onu bütün düşlerinizin, umutlarınızın simgesi olan bir ideal haline getirmeyi... onun önünde eğilmeyi... ömrünüz boyunca, hem de nedenini bile bilmeden, belki de sırf onun buna layık olmaması yüzünden onu sevmeyi o zaman anlarsınız. Ah, sormayın, ne acılar çektim ömrümce Pyotr Stepanoviç!