Bugün farkettim ki uzun zamandır kendime,sevdiklerime,hayallerime zaman ayırmamışım.Ve ben bu şekilde kendimden geçerken hayat yaşanmaya devam ediyormuş. Ben bugün her ne kadar nefret ediyormuş gibi davransam da sevdiğim insanın,mutlu olması için elimden geleni yaptığım insanın kanser olduğunu öğrendim. Birbirimizi o kadar mahvettik ki artık eskisi gibi olamayız. Demem o ki, hala şansınız varken sevdiklerinize sarılın. Yarın çok geç olabilir. Ölüm var ve en beklemediğini anlarda geliveriyor. Konuşun, içinizde kalmasın artık isteyipte söyleyemediklerinizi. Çok geç olmadan...
Okuduğum bir kitapta ölümün bir son olmadığı yazıyordu.
Zira sevgililerden birinin ölümü,diğerinin cenazesi anlamına gelirmiş.
Her nerede olursan ol...Kalbin kimin yanında atarsa atsın.
Eğer bir gün ölürsen bil ki yalnız gömülmeyeceksin,sevgilim.