Belki de delirince öyle oluyordu. Anlatamıyordunuz. Ne kendinize. Ne başkasına. Ve delirmenin en kötü yanı, artık deli olmadığınızda kendinize dair ne düşüneceğinizi bilememekti.
Onlara hayatımı değiştirdiğini ve bir daha asla ama asla aynı olmayacağımı söylemek istiyordum. Ve sanki ben onun hayatını kurtarmamışım da Dante benimkini kurtarmış gibi hissettiğimi.
Bazen, daha büyükseniz, daha genç birine dönüşüyordunuz. Bense... Ben yaşlı hissediyordum. On yedisine basmak üzere olan biri kendini nasıl yaşlı hissederdi ki?