Belki de Dante kendisini gittiği her yere aitmiş gibi gösterebildiğindendi. Bense... Ben hiçbir yere aitmişim gibi hissetmiyordum. Kendi bedenime bile ait hissetmiyordum... özellikle kendi bedenime ait hissetmiyordum zaten. Tanımadığım birine dönüşüyordum. Dönüşüm canımı yakıyordu fakat neden canımı yaktığını bilmiyordum.
Aklıma Dante gelince onu düşündüm.
Sanki Dante’nin suratı dünya haritasıymış gibi geldi birden. Karanlığı olmayan bir dünya.
Karanlığı olmayan bir dünya. Ne kadar güzel bir düşünceydi.