Efendimiz(sav) mübarek gözlerini ötelere çevirdi, sanki yıllar sonrasını okurcasına bekledi ve sonrasında şöyle buyurdular: “Selam olsun kardeşlerime! Onları görmeyi ne kadar da arzu ediyorum.” Orada bulunan ashâb-ı kirâm efendilerimiz, Resûlullah’ın bu sözü üzerine birbirlerine baktılar ve dediler ki: “Yâ Resûlullah! Kardeşlerin bizler değil miyiz?” Allah Resûlü’nün (sav) ötelere bakması ve bu sözü söylemesi sahâbeyi şaşırtmıştı. Onlar kendilerini Resûlullah’ın kardeşleri olarak görüyorlardı. Efendimiz (sav) onlara dedi ki: “Sizler benim ashâbımsınız. Kardeşlerim ise beni görmedikleri hâlde bana iman edenler, sesimi işitmedikleri hâlde çağrıma kulak verenler, benimle aynı zamanı aynı mekânı paylaşmamalarına rağmen bana tâbî olanlardır. Ben onları Kevser Havuzu’nun başında, o dehşetli günde bekleyeceğim.”