“Bugün hayatımın ilk günü” cümlesini, insanlar hep iyi bir şeyler olacakken söylerdi bana ama çok mantıksız gelirdi. İyi şeyler bir anda olmaz çünkü, yavaş yavaş gelir. Ama kötüler bir anda olur, şak diye, hiç beklemediğin anda dünyan bir dakika içinde yıkılır. Aynı dünyan bir dakika içinde şaha kalkmaz ama.
Her şeyin altında nasıl kaldım; bu kadar enkazla nasıl yaşarım? Hep bir şeyler oldu, hep ama hep, ne zaman iyiyim desem daha kötü oldu, ne zaman kalksam yere daha hızlı ve sert düştüm.
Meğer başka bir hayat mümkünmüş, dünya güzelliklerle doluymuş. O gri bulut açıldı, sisler kayboldu, kafamın içindeki “ben ne yapacağım, hayat bombok” düşünceleri dağıldı gitti.