Sinem Sanalp Doksöz
@sinemsd
36 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Masumiyet Müzesi Orhan Pamuk'un okuması en kolay kitaplarından biri. (Bir diğeri Kafamda Bir Tuhaflık)
Kitabın genelinde anlatılan hikayeye baktığınızda, 580 sayfa boyunca çok detaylı betimlemeler ve Kemal'in Füsun'a olan aşkını okuyorsunuz. Bu kitap, başka biri yazsa inanılmaz sıkıcı olabilirdi ama Orhan Pamuk gibi bir yazar olunca, 580 sayfa su gibi akıp gidiyor. Kemal ile Füsun arasındaki adı konulamayan ilişikiyi anlatırken, paralelde ev ve aile hayatından, sokaktaki insanlara; mahalle kültüründen, zengin-fakir, modern-geleneksel arasındaki farka; 1970-1980'li yılların sinema sektörüne kadar toplumun sosyolojik yapısını inceliyor. Orhan Pamuk'un okumadığım kitaplarını tamamlayınca, bir kere daha okumaya fırsatım olur umarım.
Reklam
Acısını paylaşabilmek için, kendi babamın ölümünü düşündüm. Ama O'nu o kadar sevmeme rağmen, benimle babam arasında bir gerginlik, bir rekabet vardı. Füsun ise babasını hiç zorlanmadan, yorulmadan, çok derinden, insanın dünyayı, güneşi, sokakları, evini sevmesi gibi rahatça seviyordu.
Hayatımızı Aristo'nun Zaman'ı gibi bir çizgi olarak değil de, böyle yoğun anların tek tek her biri olarak düşünmeyi öğrenirsek, sevgilimizin sofrasında sekiz yıl beklemek bize alay edilebilecek bir tuhaflık, bir saplantı gibi değil, şimdi yıllar sonra düşündüğüm gibi Füsunların sofrasında geçirilmiş 1593 mutlu gece gibi gözükür.
...bir akşam geç saatlere kadar oturmuş, televizyon programı bittikten sonra, Tarık Bey'in Kars Lisesin'deki gençlik ve öğretmenlik anılarını dinlemiştim. Sınırlı öğretmen maaşı, yalnızlık ve pek çok kötülükle boğuşarak geçen bu mutsuz yılların hatıralarının Tarık Bey'e tatlı gelmesinin nedeni, pek çoklarının sandığı gibi, yıllar geçtikçe kötü hatıraların bile bize iyi gözükmesi değil, yaşadığı kötü dönemden (kötü bir çizgi: zaman) yalnızca iyi anları (şimdi noktaları) hatırlayıp anlatmaktan hoşlanmasıydı.
Anları birleştiren ya da müzemizde olduğu gibi, anları içlerinde taşıyan eşyaları birleştiren çizgiyi gözümüzün önüne getirmeye çalışmak, hem çizginin kaçınılmaz sonucunu, ölümü hatırlattığı için hem de çizginin kendsinin - çoğu zaman hissettiğimiz gibi- pek bir anlamı olmadığını yaşımız ilerledikçe acıyla kavradığımız için üzer bizi.