sinem uslu
@sinemusl
Huz mâ safa da;mâ keder
Şu anda okuduğu kitaplar
“Günaydın canım” dedi bana. Bu yaşıma kadar anam dahi kimse bana “günaydın canım” dememiştir. Keyfi yerindeyse “kalktın mı len” derdi o kadar.
Reklam
Emlakçıya verecek param olmadığından, sahibinden ev arıyor ve buluştuğumuz insanların gözüne girmek için sanki evin değil de benim sahiplerimmiş gibi davranıyordum. Yine de olmuyordu. Vermiyordu vicdansızlar evlerini.
Yoksulların birbirlerine verebilecekleri tavsiyeleri dahi yoktur, ancak aynı ekmeği bölüşmek gibi bir cömertlikle aynı kaderi bölüşebilir, en büyük parçanın kendilerine düşmesine sevinebilirler.
Mutsuzluk kadınların yüzünü susuz kalmış çiçekler gibi önce eğer, sonra soldurur, nihayetinde kurutur.
Bir ön yargılar kraliçesi olan anneme göre bamyadan turşu yapılmaz, barbunyalar sıcak yemek olmaz, misal benden bir bok olmaz.
Reklam