İnsan kendi eksikliklerini, başkalarına kusur yüklemekle, saldırganlıkla kapatmaya çalışırsa, asla ileri gidemez. Her gün bir şeyler kaybetmek zorunda kalır.
“Bu hayvanın yavruları var ve aç. Tabii bu durumda yavruları da aç. Açlık canlılara herşeyi yaptırır. Zavallı kedi, zavallı martılar. Hangisine acıyıp hangisine kızmalıyız ?”
Ben gördüğüm, bana ihtiyacı olan her insanı, iyi kabul eder, yardım ederim. Sonunda iyi çıkmazsa, bu da onun sorunudur. İleride hesabını Tanrıya kendisi verecektir. Ama insanların vicdanlı olması ve ilk hesabı vicdanlarına karşı vermesi tercihimdir. O zaman fazla yanlış yapmazlar. Bile bile kötülüğü ise asla.