Sabitlenmiş gönderi
Gelecekteki bana,
1k'yı ilk açtığım günü hatırlıyorum, içimde bir boşluk vardı ama tam adını koyamıyordum. Yazmak iyi geliyordu, kelimelerle kendimi toparlıyor, bazen de dağıtıyordum. Birilerine anlatamadıklarımı buraya bırakıyordum. Şimdi bu satırları yazarken fark ediyorum ki, ben o boşluğu doldurmaya çalışırken aslında kendimi büyütmüşüm. Burada yazdığım her kelime bir dönemin aynasıydı. Mutluluğumu da yazdım, kırıldığım anları da, unuttuğumu sandığım şeyleri de. Her yazının arasında biraz ben vardım, bazen güçlü, bazen kırık, bazen de sırf hissettiğim için var olan biri. Ama artık gitme zamanı. Her duygunun, her anın, her yazının bir zamanı vardı. Ve o zaman şimdi doldu. Gelecekteki ben, eğer bir gün yine böyle bir boşluğun içine düşersen, hatırla: yazmak seni hep kurtardı. Ama kelimelere tutunmak kadar bazen susmak da büyütür insanı. Sessizlikte bile kendini duyabildiğin gün, gerçekten iyileştiğini anlayacaksın. Burada gülüşlerim, hayal kırıklıklarım, gece yarısı yazdığım cümleler kaldı. Ama ben gidiyorum. Çünkü artık kendimi kelimelerde aramak istemiyorum. Artık yaşamak istiyorum, sadece yaşamak. Belki bu yazıyı okuduğunda gülümseyeceksin. Belki "ne kadar duygusallaşmışım o zamanlar" diyeceksin. Ama o duygular, seni sen yapan şeylerdi. Onları unutma. Çünkü onlar olmasaydı sen bugünkü halinle var olamazdın.
Kendine iyi bak.
Bir daha 1k'ya dönmesen de olur. Ama kendine dönmeyi hiç bırakma.
6 Ekim 2025.
Hikayemizin başında erkeklerin çoğunun dış görünüşe baktığını düşünmüştüm. Ama yolun sonunda anladım ki, bazı erkekler için asıl önemli olan kadınların onlara hissettirdikleri duygularmış. Ve bazı erkekler, gözle değil kalple âşık oluyormuş.
Hiç sormuyorsunuz, öldün mü, kaldın mı diye? Ölmedim, ama artık savaş verdiğim yerde de değilim. O topraklar bana dar geldi, nefesim yetmedi. Kendi sessizliğimin ortasında varlığımı başka bir yerde sürüklemeye başladım.Yaşamak, bazen savaşmak değil, çekip gitmeyi bilmekmiş.