PinK
@skypiea
12 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
spinoza'ya göre her özel nesne ya da varlık, sonsuz maddenin yani Tanrı'nın bir değişikliğidir. O, kendisini bu düşüncenin ve bu kaplamın ayrıntılarında niteliklerinin her biriyle ifade eder. İlki, zaman ve mekanda maddi varlığıdır. İkincisi -canlı bir insan ya da hayvan durumunda- onun aklındadır. Ama Spinoza için aynı zamanda cansız maddi bir şey de 'bir Tanrı düşüncesi'dir, yani, o aynı derecede ikinci nitelikte vardır. Burada gözüpek evrensel canlılık düşüncesine rastlıyoruz, düşünce ilk kez değil, Batılı felsefe için bile değil. İkı bin yıl önce İyonyalı filozoflar ondan hylozoist adını elde ettiler.
Reklam
AN VE MASAL
Güneşin ve suyun tadıyla
Uçunca bulutların tarlasına
Orada gece yok
Gece olmuyor uzaklarda
Boynumda gümüş bir kafes
Sadakatsiz bir cariye gibi
Uzanıp kıvrıldım ayın ortasına
O bir dede
Ben bir tanrıça
Günlerce uçtuk alacakaranlıkta
Boynum ince
Kalbim boş
Sürdüm yüzümü ağaçlara
Rüzgâra sürdüm gözlerimi acıyla
Geçtiğim yollar
Ve uçtuğum
O gecesiz gökyüzü
Bulutların tarlasında oturan
Tanrı kadar yorgun
Fısıldadılar:
An ve masal
An ve masal
Bejan Matur
Bejan MaturYüzümdeki Kuyu'dan
sedeften bir tabuta işlendi, bir
çocuğun gözlerine terkedilen kuyu.
dokundum safirden bir avluya tutuşan
gözlerimle, kimse görmedi. kimse görmedi
bir kuyuya düştüğünü yüzümün. o son
arzuda herkesin kollarını yılan çiçekleriyle
açtığını,unuttuğunu kendini kendinde o
son kelamda.acının sularında yıkandığını
dilinin, her şeyin yakıldığını, her şeyin ve
kalbinin. her şeyin bir nefeste varolduğunu
unuttuğum vakitler, her şeyin kör bir
rüyayla başladığını ve bittiğini her şeyin…
kimse anlamıyor,
ah, her şeyin kendinde bir sonbaharı var.
dağları ve suları unutsam,dokunsam
şimdi zamanına çocukluğumun,
yeniden dönsem suya ya da çırılçıplak
bir üşümeyle kendime. unutsam sesimi
örneğin, kırılmış onca şeyin hürmetine
sığınsam,sussam ve dinlesem o hikmeti,
çocukluğum olur bırakmaz beni, üşüdükçe
annem ve kandil. o büyük sırla döndüm
kendimi acıttığım yeşil suya.her yeri
yeniden yıkmalı, her şeyi yeniden,yeniden
her şeyi öldürüp dönmeli o büyük sırra.
nereye dönsem yüzümün acıyan kalbine
akıyor, üşüdüğüm her sela. sonunda herkes,