Dilan Sağlam
@slauluna
Şu anda okuduğu kitaplar
“Sanki ben bir bomba patlatmışım da o sadece “Bö!” demişim gibi tepki veriyor,” dedim. “Ben elimdeki baltayla tehdit ettiğimi sanıyorken o plastik bir bıçakla saldırıyormuşum gibi tepki veriyor. Benden korktuğu yok ya da bana saygı duymuyor. Beni ciddiye almıyor.”
Reklam
Aileden kopmakla kazandığım iç huzuru, Valler’le kıyas götürmezdi.
“Kimse sana ulaşamaz,” dedim kendi kendime. “Ulaşılabilir olmazsan eğer.”
Tek bir kişinin, sırf geçmişte ona danıştık diye kriz anlarında davranışlarımızı yönlendirebileceğini ve bunca önem taşıyabileceğini düşünmek garip.
Hayatımızın akışında önemli bir rol üstlenecek, yönümüzü değiştirecek seçimleri etkileyecek ya da belirleyecek insanlarla yollarımızın tesadüf eseri kesiştiğini düşünmek ne garip. Belki de tesadüf değildir. Karşımızdaki insanın bilinçli ya da bilinçsiz gitmek istediğimiz yöne bizi itekleyeceğini seziyor olabilir miyiz? Belki davete icap etmemizin sebebi budur. Karşımızdaki insanın yürümek istediğimiz yoldan bizi döndüreceğini, karşımıza engeller çıkaracağını hissedince onu yeniden görme isteği duymuyor olabilir miyiz?
Reklam