"Aramızdaki boşluk zamanla, mesafeyle, yalnızlıkla ve kederle doluydu."
Aşırı sevdiğimi söyleyemem ama ilgi çekici bir konusu vardı. Sonrasını merak ederek okudum. İnsanın hiç hatırlamadığı küçüklüğünden gelen bir olayın nasıl hayatını mahvedebildiğini gösteriyor. Zor çocukluk geçiren herkes böyledir, bazen yaşadığımız çoğu travmayı hatırlamayız. Belki de bu beynin kendini koruma mekanizmasıdır. Vidar'ın hikayesi de böyleydi. Okurken kendi küçüklüğümle konuşsam ona neler söylerdim diye sık sık düşündüm, kendi yaşadığım olayları anımsadım. Sanırım bu kitap biraz da insanın kendine dönmesini sağlıyor :)