Saçlarıma bin küsür yalnızlığı takıp girdiğim şehre
İnsan varlığımızdan tuhaf tohumlar bıraksam
Günü geçmiş bir gazete, toprak bir çanak
Bir daha gelmem belki diye bir not bakır maşrapanın yanında
Artık bırakılmaktan yapılma bir adam sayılırım
Böğrümde kambur çocuklardan bir payanda