Sümeyye EFE

Sabitlenmiş gönderi
İşte böyle Züleyha; Ateş söndü külü kaldı, Yara geçti izi kaldı, Sesi gitti sözü kaldı, Kendi gitti adı kaldı.
Göğsüm okyanusla yarışır sen gözümde damla ararsın.
Sensiz gün doğsa gölgem yok.
İnsanın kendine öfkelenmesi dünyanın en ağır yüklerinden biri.
Dağların ardını gurbet sanırdım, meğer gidenin kalana bıraktığı yermiş gurbet.