Sevginin en büyük göstergesi, kıyamamaktır. Birine kıyamamak; o yorulmasın diye yükünü sırtlanmak, uykusu kaçmasın diye nefesini tutmak ve o üzülmesin diye kendi öfkeni yutmaktır. Aslında bu, sevdiğin kişiyi herkesten, hatta bazen kendi hırslarından bile koruma isteğidir. Birinin gözündeki bir damla yaşın, senin bütün haklılığından daha ağır basmasıdır.
Birinin de sana kıyamadığını görmek ise insanın
sığınabileceği en güvenli limandır. Sen kendine bakmayı unuttuğunda onun seni düşünmesi, canın yanmasın diye çırpınması ve en zayıf anında bile sana şefkatle sarılmasıdır. Birinin sakın incinme der gibi bakması, hayatın tüm sertliğini unutturur. Bu karşılıklı merhamet hali, sevgiyi sadece bir his olmaktan çıkarıp bir yuvaya dönüştürür. Çünkü insan, ancak kendisine kıyamayan birinin yanında gerçekten huzur bulur.