Bir zamanlar balaca bir qəlb vardı…
O qəlb hələ dünyanın sərtliyini tanımırdı.
Gecələr ulduzlara baxar, hər parıltıda bir arzu gizlədərdi…
Bir gün o qəlb pıçıldadı:
“Mənim günahım nədir ki?..”
Axı o, yalnız xəyal qurmuşdu —
yaz yağışı kimi saf,
yaşıl yarpaq kimi ümidli…
Amma arzular…
Onlar səssiz-səssiz böyüdü,
balaca qəlbin içində ağırlaşdı.
Hər dilək bir bulud oldu,
hər bulud bir damla kədərə çevrildi…
Külək ona dedi:
“Ey balaca qəlb, sən günahkar deyilsən…
Sən sadəcə tez böyüdün arzuların içində.”
Və o qəlb anladı ki,
bəzi nağıllar şirin başlasa da,
içində bir az yağış da daşıyır…