Böylece kendi tecrübelerimle, gerçek mutluluğun kaynağının içimizde olduğunu, mutlu olmayı bilen birini mutsuz etmenin kimsenin harcı olmadığını öğrendim.
İnsanları, kendilerine rağmen sevebilirdim.Benim sevgimden ancak insanlıklarından vazgeçerek kurtulabildiler.Ve işte sonunda, istedikleri gibi, benim için bir yabancı, bir meçhul, bir hiç olup çıktılar. Peki ya onlardan ve her şeyden kopartılmış olan ben, ben kendim neyim?