Şenay

Çocukluğunu ne kadar geride bırakıp bugüne ne kadar yaklaşırsa, sevinçleri de o kadar değersizleşip kuşkulu bir hal alıyordu.
Reklam
"Hayat, çoğalan bir yığın ıstırap, daima artan bir hızlı sona, en korkunç ıstıraba doğru tepetaklak inmektir: Ben de iniyorum. "
Bir zamanlar onu çok mutlu eden, güzel diye nitelendirdiği her şey toz gibi dağılıp gidiyor, hiçe dönüşüyor, hatta çoğunlukla bayağılaşıyordu.
Tepeye tırmandığımı zannederken aslında bayır aşağı koşmak. Tam böyleydi durum. İnsanların gözünde giderek yükselirken, aynı anda hayat da benden o kadar eksiliyor, ayaklarımın altından çekilip gidiyordu.
Olamaz. Hayat o kadar anlamsız ve korkunç olamaz! Yoksa olabilir mi?
Reklam