me
@solinvictus0
hiç kimseyi gerektiğince, gerektiği gibi sevememiş olmanın, bencilce yalnızlığına tutunmanın vicdani hesaplaşması.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
insan yaşlandıkça, hayatı, en iyi klişelerin özetlediğini anlıyor.
çok şükür, nepal dilinde ‘namaste’ hem merhaba, hem hoşçakal anlamına geliyor. her gidenin geri döneceği biçiminde yorumlayabiliriz bunu ya da her dönenin gideceği. bir anlamı da ‘teşekkür ederim.’ bunu da yoluma çıkan her şeye, kente, dağa, insana teşekkür borçlu olduğum biçiminde yorumlamak isterim.
ben mi? anlatamadım galiba. bazen insanın gücü yetmiyor, cümle kurmaya yetmiyor, böyle sözcükler, art arda, yaradan sızan kan damlaları gibi. kağıdı lekeleyen… ama işte o hayat, ne yapsan anlatılamaz o hayat, geçip gidiyor, rastgele, bir gülüp bir ağlayarak, bir o duvara, bir buna… her şey, bir daha geri gelmemecesine gittikten sonra, işte o zaman… neyse.
yazarmış gibi yapmanın yolları ne çokmuş meğerse, hele yaşarmış gibi yapanlar için… söylemek istediklerim biriktikçe, suskunluğum da büyüdü. belki ancak suskunluklarla dolu bir yazı anlatabilir beni, benim gibi hissedenleri. zor…