kalbimiz katmanlardan oluşuyor sanki. içinde hiçbir dert, hiçbir insan yokken, en alt katmanı boşluk. boşluğun üstüne ise, belki de en derin acılarımızı yaşadığımız ilk aşkımız bir katman oluşturmuş. üstüne ise sevdiğimiz diğer tüm insanlar, ya da tüm dertlerimiz yükleniyor. ben, ilk aşkımı henüz unutamamış biri olarak, ne zaman diğer dertlerim veya tüm insanlar silinse gözümden, boşluğa düşüyorum sandığım her an tekrar o aşka düşüyorum. o acılara, o eski anılara... kurtulamıyorum bir türlü. acıtıyor sürekli canımı. ne zaman kurtuldum desem, yine, yeniden o acının tam orta yerine düşüyorum.