Unutmayı pek seven dünya bizi ne çok ne çabuk unutuyordu. Siz hiç duydunuz mu okula giderken çantasından çıkan cetvel yüzünden hapse atılan ve çocukluğunu israil hapishanelerinde geçiren çocukları? Duydunuz mu hiç taş attı diye vurulan,hastaneye gitmesi engellenen çocukları? Hani müminler bir vücudun azaları gibiydi? Hani miracın konağıydı bu topraklar? Hani buralardan vazgeçmek kendimizden vazgeçmekti? Sizler ne ara akıp giden bulutlar gibi çekildiniz üzerimizden?
Gökteki yıldızların yere indiğini, dağların titrediğini,zamanın durduğunu,alev topuna dönmüş çadırlarda insanların diri diri yandığını,bombalanan binaların altında kaldığını,keskin nişancıların hedefi olduğunu,çocukların açlıktan kuruduğunu yaz. Yaz ki kelimelerin şahit olsun bu soykırıma.
Sakın unutma bizi! Yaşamadan ölümü tatmış Aysel ve Aser bebekleri unutma.