günümüz şairleri, istersen gençler diyelim, şiirin huyunu ve soyunu pek iyi bilmiyorlar. soyunu bilmiyorlar, çünkü cemal’in yazılarında değindiği gibi, hep en son istasyondan atlıyorlar trene. daha önceki kuşakların, bir önceki kuşağın yaptığını değerlendirmeden, en son atılımın arkasından gidiyorlar. bu bir hata. bir de kendi huylarını, mizaçlarını bilmiyorlar. kişilik şiirde böyle kurulur oysa.
galiba ilk’ler değil önemli olan. koşullar. bir yaşta herkes dünyayı kendine göre görür, kendine göre yorumlar. bu gördüğü, kurduğu, yorumladığı, genellikle doğrudur, yaratılışı doğrultusundadır. ne var ki bu kurgulamayı belirleyen, kişinin içinde bulunduğu koşullardır. “ her şeyden biraz kalır” diyor bir italyan atasözü. en inandığım doğrulardan biri. söylemeden edemeyeceğim bir duygu da şu: aşk söz konusu olduğunda, ikinci de üçüncü de sonuncu da ilk’tir.