ayşe
@soyogdo
Kişi, beğenmediği, tutmadığı bir söze, bir davranışa karşı durabilir. Ama onu böyle bir bakıma töre dışı usullerle küçümsemeye, teşhir etmeye kalkışmaz. Hiç değilse kendine dokunmadıkça.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Çünkü bir bakıma yazıldıktan, yayınlandıktan sonra, bir şiir artık ozanın malı olmaktan çıkmıştır. Ortak bir maldır o.
Bu galiba bir tek şeyi gösterir: şiirin gerçeğinde, olmuşunda, başarılmışında, anlamı bile aşan bir şeylerin olduğunu.
Öğretmenlerin belki de en önemli işlerinin geleneği sürdürmek, korumak olduğuna inanıyorum. Ama bu koruyuşta bile, geleneğin dışında, daha doğrusu geleneğe rağmen gelişen değerlere göz yummamalıdırlar. Öğretmen en az bir sanatçı kadar, güzellik ve doğrular üstündeki sezgisine, bir eskimiş, bir rahatına düşkün yazarın, rastgele bir günlük yazısından daha çok önem verilmelidir. Bu sezgisini, okumakla, düşünmekle, araştırma ile geliştirmenin yolunu bulmalıdır.
Bu topluluktan, bu çevreden aldıkları güvenle cesaretle büyürler, gelişirler, kandırılırlar, getireceklerini getirirler. Bir can bile olsa inanan, aradıkları budur. Böyledir ozan kişi. Her kişioğlu böyledir. Kendisine inanan, kendisinin inandığı, bağlandığı, yazıklarının etkileyip duygulandırdığı bir çevre olmadan, gelişmesi, hatta yazması mümkün değildir. Aksi halde şiir, gayesine varmamış olur zaten.