BAZEN RED DEĞİL, KAÇIŞTIR
Bana göre ateizm bir tercihtir. İnsan bazen inanmayı bırakmaz, sadece inanmamayı tercih eder. Bu tercih, çoğu zaman "bilimsel" veya "rasyonel" bir gerekçeyle değil, derinlerde saklı bir korkuyla yapılır. Çünkü Allah varsa, hesap da vardır. Ve bazı insanlar, en çok bu hesaptan korkar.
Ben ateist olan insanların çoğunun, aslında Allah'ı değil; Allah'ın otoritesini, sorgusunu, hükmünü reddettiklerini düşünüyorum. Çünkü Tanrı'yı kabul etmek, beraberinde sorumluluk getirir. O zaman yalanın, zulmün, kibirin ve günahın karşısında durmak gerekir. Ama kişi kendi hatalarının yükünü taşıyamaz hâle geldiğinde, o zaman Allah fikrinden kaçar.
İnsan bazen öyle bir noktaya gelir ki, yaptığı yanlışları savunamaz. Ama yine de kendini rahatlatacak bir cümleye ihtiyaç duyar. İşte o zaman sanki içten içe şöyle der gibi olur: "Ben bilmiyordum. Bilseydim yapmazdım." Yani Tanrı'nın varlığını inkâr etmek, bazen bir bahane üretmektir.
Bana göre bu insanlar aslında çok basit düşünüyorlar. Çünkü evreni, hayatı, varlığı yalnızca kendi bakış açılarına göre anlamaya çalışıyorlar. Oysa biz hayvanlarla bir değiliz, bitkilerle de aynı değiliz. Akıl bize verilmişse, bu sadece dünyayı anlamak için değil; aynı zamanda Yaradan'ı da aramak içindir.
Bir telefon kendiliğinden oluşamaz. Bir yazılım kendiliğinden kodlanamaz. Bir eser, bir ressamı gerektirir. Evrenin içindeki bu kusursuz düzen, bu karmaşık bilinç, bu canlılık tesadüflerle açıklanamaz. O zaman inkâr değil, itiraf gerekir.
Ama bazıları Tanrı'yı kabul ettiğinde, onun huzuruna çıkacaklarını da kabul etmiş olacaklar. İşte bu yüzden, reddetmek daha kolay gelir. Fakat içlerinde bir ses hâlâ susmaz: "Ya varsa?"
Ateizm bana göre çoğu zaman inkâr değil, korkunun şekil değiştirmiş hâlidir. Yani bazen red değildir...