İsmi4772
@srdh
Aslan Babanın Asi kızı
Umarım kendinizi doğru insanlarla çevrelersiniz. Sadece her şey parlakken burada olanlar değil, acınızı kelimelere dökemeyecek kadar bunalmış olduğunuzda kalanlar.
Umarım sevilmediğiniz zamanlarda size sevildiğini hissettiren insanları bulursunuz. Kendi değerinizden asla şüphe duymanıza neden olmayacak kişiler. Dürüst olabileceğiniz ve size dürüst olacak kişiler. Umarım duvarlarınızı yıkacak, ancak ruhunuzdaki yaraları gördükten sonra kalacak olanları bulursunuz. Hedefi aştığınızda size sert bir aşk verecek olanlar. Tek gördüğün karanlık olduğunda her şeyin yoluna gireceğine dair sana güvence verecek olanlar. İki yüzünüz de acıyana kadar sizinle gülecek olanlar. Ve ağladığınızda yargılamak yerine size sarılacak olanlar, çünkü o gün artık kendinizi tutamazsınız.
Umarım sevginizin çok fazla olduğunu size asla hissettirmeyecek ve uygun olmadığında bile size öncelik veren insanları bulursunuz.
Sert olabilen bir dünyada, sana yalnız olmadığını hissettirecek insanları bulmanı dilerim. İnan bana, şu anda kendini bir ada gibi hissetsen bile yalnız değilsin, sadece kendi insanını bulman gerekiyor.
..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çok kaybettim... Sevdiklerimi, hayallerimi, hayatımı, en çok da kendimi. Bu kadar kaybeden biri olarak bu kadar güçlü durabilmek yoruyor insanı. Ve bu kadar kaybetme yeniden başlamayı oldukça zorlaştırıyor, “ya bir daha" ile başlayan cümleler yüzünden Cevaplanmamış sorular yoruyor, belirsizlikler yoruyor, beklemek yoruyor, anlaşılmamal duyulmamak, görülmemek yoruyor, can yakıyor. Koca dünyaya, bu kadar insana karşı yalnız savaşmak yoruyor. Mutsuzluklar yoruyor, kabullenişler, ümitsizlikler yoruyor. Bu kadar yorgunluktan sonra insana bir şey kalmıyor, geriye dönüp "ben nasıl bu kadar dayanabildim" demekten başka bir şey gelmiyor elinden, dilinden. Gözlerdeki yorgunlul yüzdeki kırışıklıklar, saçlardaki aklar değil miydi insanı anlatan? Onlardı anlatan evet am var mıydı bir dinleyen, gören, duyan? Hikâyesi burda başlıyor insanın. İnsan en çok da görülmediğinde, duyulmadığında, anlaşılmadığında dertliydi, kederliydi. İşte bu yüzder küsmüştü dünyaya, insanlığa en çok da kendine. İşte burda başlamıştı bir insanın hüzün tükeniş öyküsü, tam da burda ölmüştü insan aslında, toprağın altına girmeden de ölünebileceğini burda anlamıştı. Güçlü olmak ile güçlü görünmek çok başka. İnsanların arasında dağ gibi durup, yalnız başınayken yıkılmamak için verilen çaba bambaşka. Yaşamak başka, yaşayabilmek bambaşka. Hayatı anlamak başka, anlamlandırabilmek bambaşka. Hep demişimdir; insan yutkunamadığı hakikati kendisinden bile saklamaya çalışmasıyla meşhurdur. Ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayal kırıklıklarını bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. Ben, olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını yutkunarak seyredenim. Ben elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. Vesselâm...