‘Biliyorum, ıssız hâtıraların
Kitabını yazıyorum bu yerde
Biliyorum acı gelir öteden
Beni yakan bir yabancı yel olur
Biliyorum yarış atları gibi
Koştururum mazlum duygularımı
Dünya çöker; âlem bana el olur’
İnsanı insanın kurdu değil, ümidi olarak görenlerdenim. İnsan insanı ümit diye beller; ama insan ümidini insana bağlamaz. Allah’tan ümit ederiz. Allah’tan ümit etmemiz ümidimize haznelik eden şeyin insan olmasına engel değildir.