•s
@ssirnll0
Karanlık soakkların birinde genç bir kadın yavaşça kapıyı açtı. Bir an durdu. Bekledi... Elinde boya kutusu yavaş ve kararlı adımlarla yürüdü, sokağın gölgeleri içinde kayboldu.
Reklam
Hayatını birbirine emanet eden arkadaşlardan biri, nasıl olur da diğerini yaralı bir halde, kendi hayatını kurtarmak uğruna sokağın ortasında bırakabilirdi?
Duvarlardaki beyaz badanalara bakarken "Akıllı uslu olmak istemiyorum. Sizler gibi vicdansız, başı eğik, korkak ve kör olmak istemiyorum." sözleri döküldü ağzından.
Sıra kendilerine gelene, her eve ateş düşene kadar vicdanları sızlamayacaktı.
Yaşamın kısalığını ve anlamsızlığını ilk defa fark etti. Yaşam çok kısaydı, yarına ertelenmeyecek kadar kısa.
Reklam