çoğu insan endişelerini örtebilmek için sürekli olarak meşguldür; onların eylemciliği kendilerinden kaçmanın bir yoludur. hareket etmedikleri takdirde bir şeyler ters gidecekmiş ya da meşguliyet kişinin ne kadar önemli olduğunun bir kanıtıymış gibi sürekli acele ederek yalancı ve geçici bir canlılık hissederler.
“daha fazla farkındalık” der Kierkegaard, “daha fazla benlik.” artan bu farkındalık, artan bu “benlik” deneyimi ve eyleme geçen “ben”in aynı zamanda olanların öznesi olduğunu hissetme deneyimi birey olma anlamına gelir.