Şöyle ki... Evden ayrıldığımda, elimden geldiğince özgün yaşayacağıma dair kendime bir söz vermiştim. Sonuçları ne olursa olsun, aldırmadan.
Öyle de yaptım.
"Geçmişe dönüp baktığımda, hayatta kalmak için çırpınan küçücük bir çocuk görüyorum. Sevilmek ve onaylanmak için durmaksızın çabalamakla geçen bir ömür. Bana arkadaşlarım hep ne kadar enerjik ve hayat dolu olduğumu söylerdi. Yaşama sevinci sandığım şey, ölüm korkusuymuş meğer.