“Dünyanın kirine pasına bulanmış gözlerle bakınca,bir tünelde kaza geçirmiş tren yolcularına benziyoruz;kaza yerinden artık tünelin girişindeki ışık görünemiyor,çıkıştaki ışık ise henüz öylesine küçük ki,onu seçebilmek için bakışların sürekli arayışta olması gerekiyor,ve hatta,bir girişin ve çıkışın olduğu da kesin değil.”
“Darlıktaki umutsuzluk,direnmenin çılgınlığı,dışardaki huzur karşısında duyulan perişanlık duygusu.Bütün bunlar gerek aynı anda,gerekse art arda,o son anın kepazeliğinde yine bir arada olacak.”