Gökhan Atış

Hilekar acı... Tam parmağını üstüne koyacakken yayılır.

Bir katil değildi, hiç kimseye en ufak bir kötülük yapmış biri değildi, utanı- lacak bir geçmişi de yoktu, yine de kaçıyordu. Hayatının o anına dek kalbinin ortasında biriktirdiği acıyı görmemek için yeni bir hayata kaçıyordu. Neydi ki o acı? Her şey. Her şey. İnsanlar neden birbirlerini acıtabiliyordu? Neden savaşlar vardı? Neden açlık vardı? Neyin hırsı içindeydiler? Neden dünya yaralıydı? Neden kendisini yaralı hissediyordu? Neden birbirine âşık bir anne ve babası olmamıştı? Neden onu olduğu gibi görüp tanımamışlardı? Neden kutular vardı? Neden herkes kendi kutusunda doğup büyüyüp ölüyordu? Neden Kurt Cobain başına pompalı tüfeği sıkmıştı? Neden Jim Morrison bir küvetin içinde doz aşımından ölü bulunmuştu? Neden para diye bir şeye ihtiyaç vardı? Neden sokakta şarkı söylemek yasaktı? Neden çimlerin üstüne basarak yürüyordu güruh? Neden dünyaya bir çöplük gibi davranıyorlardı? Neden dağlar yaralıydı? Nehirler neden zehirlenmişti?

Sayfa 88 - Sokak Kitapları Yayınları·Kitabı okudu

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Ne Kadar Kitap Kurdusun?

0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅

Gökhan Atış

Acıdan kaçılabilir mi? Durmak ve yüzleşmek mümkün mü?

Adadaki ilk gününde ayakları yere basıyor muydu, bilmiyordu. Pazar günüydü. Havada mor bulutlar vardı. Yurda eşyalarını bıraktıktan sonra birkaç otostopla Lefkoşa’yı buldu. Bomboş sokaklarda cakalı yürüyen inzibatlar, çarşı izninde olduğu anlaşılan kol kola gezinen erbaşlar, uyku hâlinde sokak köpekleri, içine indiği yeni gezegeni inceler gibi bakınan birkaç öğrenci... Ailesini aramak için girdiği telefoncuda kendisiyle konuşan Kıbrıslı dedeyi anlamakta zorlandı. Her şeyin rüya gibi geldiği o anda göğsünde bir acı belirdi ve dudaklarının arasından şöyle çıkıverdi: “Ah sevgilim...”

Sayfa 86 - Sokak Kitapları Yayınları·Kitabı okudu

Gökhan Atış

Aşk acısı -Var olmanın acısı

Ayakları birbirine dolanarak ve kalabalığı umarsızca yararak yürüdü. Herkese öfkeliydi. Var olma hâline bile öfkeliydi. Odakule’nin altına vardı. Açtı kılıfı ve başladı çalmaya. O an ne çaldığının bir önemi yoktu ve ne çaldığını büyük ihtimal bilmiyordu. Acı bulantıyla birlikte midesinden yükseldi; boğarca tırmandı boğazına doğru ve dizlerinin üstüne çöküp kılıfı- nın ortasına kustu. Hem ağıt hem isyan; hem yalvarış, hem küfür; çaresizlik ve güçsüzlük, anlamsızlık ve boşluk ve ölme isteği ya da yaşama tutunabilme arzusu... Tüm bu karmaşa zihninin filtrelerinden damıtıldı ve o en leş anın sonunda, yeniden nefes alabildiği ilk an ağzından bir kelime çıktı: “Gitmeliyim.”

Sayfa 83 - Sokak Kitapları yayınları·Kitabı okudu

Takip Önerileri

Gökhan Atış

14-17 İnce Çizgi - 90'lar Taksim Tayfası

"Yaşı 14’tü. Mavi odasından daha büyük bir kutu keşfetmişti. Taksim-Beyoğlu. İnsan nehrinin ortasında durmuş, gelen geçeni izlerken kimsenin kendisini tanımadığı bu yeni dünyada, sanki hayata yeniden başlayabilirmiş gibi hissetti. Mesela bu bilinmedik topraklarda dilediği yeni bir şey olabilirdi; başka biri; daha hissedebildiği biri: karizmatik sokak müzisyeni, sarhoş rakçı, asi, özgür ve âşık bir Jim Morrison... Hem de platonik değil, dibine kadar gerçek âşık... Tüm benliğini elinden alıp onu boşluğa düşürecek bir aşk..."

Sayfa 71 - Sokak Kitapları yayınları·Kitabı okudu

Gökhan Atış