su
@su_kalkavan
280 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
yine bittiii güzel öğütlü bir eser :)
Bu ciltte hikâye, Yuiçiro ve ekibinin giderek daha büyük çatışmaların içine çekilmesiyle devam ediyor. İnsan ordusu içindeki güç mücadeleleri, ekip üyelerinin birbirlerine olan güvenleri ve vampirlere karşı verilen savaş ön plana çıkıyor. Karakterler sadece düşmanlarla değil, kendi içlerindeki korkular ve sorumluluklarla da yüzleşmek zorunda kalıyorlar. Bu nedenle kitap, aksiyonun yanı sıra karakter gelişimine de önemli yer veriyor.
En beğendiğim sahneler ise Yuiçiro’nun arkadaşlarının yaptığı hatanın sorumluluğunu üstlenerek albayların karşısına çıkması ve arkadaşlarını korumak için mücadele etmesiydi. Bu sahne onun ne kadar cesur, sadık ve fedakâr biri olduğunu gösteriyordu. Ayrıca kitabın ortalarında yeni ekip arkadaşlarına söylediği “Korumam gereken arkadaşlarımın ismini biliyorum, düşmanımınkini bilmesem de olur.” (Birebir böyle olmasa da böyle dedi: “mutlaka korumak zorunda olduğum arkadaşlarımın ismini hatırlıyorum.”) sözü de çok etkileyiciydi. Bu söz, Yuiçiro’nun gücünün kaynağının nefret değil, sevdiklerini koruma isteği olduğunu çok güzel anlatıyordu.
Genel olarak bu ciltte ekip ruhu, dostluk, fedakârlık ve güven temaları oldukça güçlü işlenmiş. Aksiyon sahneleri sürükleyici, karakterler ise her bölümde biraz daha derinleşiyor. Hem hikâyenin ilerleyişi hem de Yuiçiro’nun arkadaşlarına verdiği değer nedeniyle bu cildi çok beğendim.
Puanım: 10/10
Reklam
“Aile her zaman ailedir.”
Seraph of the End, Vol. 6 serisinin 6. kitabını okudum ve gerçekten yine severek, hızlı bir şekilde bitirdiğim bir eser oldu. Özellikle bu ciltte en hoşuma giden yerler Yuichiro ve Kimizuki’nin sahneleriydi. Şeytanların gücünü almaya çalışırken ailelerini düşünmeleri çok etkileyiciydi. Güçlerini aslında sevdikleri insanlardan almaları, aile kavramının sadece kan bağı olmadığını çok güzel gösteriyordu.
Kitabın sonunda geçen “Aile her zaman ailedir.” sözü de bence cildin ana fikrini çok iyi anlatıyordu. Aileden biri ihanet etse bile ona ihanetle karşılık vermemek gerektiğini anlatması oldukça anlamlıydı. Bu ciltte özellikle insanın gerçekten sevdiği ve değer verdiği kişileri kalbine aile gibi yerleştirebileceğini hissettirdi.
Ayrıca Yuichiro ve Kimizuki’nin geçmişlerini öğrenmek de hikâyeye ayrı bir derinlik kattı. Ateş şeytanlarının, insanların bilinçaltındaki acıları ve zayıf noktaları kullanarak onları yok etmeye çalışması çok ilgi çekiciydi. Karakterlerin bazen düşmesi, pes edecek noktaya gelmesi ama yine de ayağa kalkıp sevdikleri insanlar için savaşmaya devam etmeleri hikâyeyi daha da etkileyici yapıyordu.
Genel olarak duygusal yönü, karakter gelişimleri ve verdiği aile temasıyla çok güzel bir ciltti. Benim için kesinlikle 10/10’luk bir mangaydı.
Seraph of the End – 5. Bölüm Kitap Yorumu1000Kitap
Seraph of the End serisinin 5. bölümünü tekrar okuduğumda, hikâyenin akıcılığı ve anlatım dili yine beni içine çekmeyi başardı. Yazarın sade ama merak uyandıran üslubu sayesinde sayfalar hızla ilerliyor ve okurda sürekli bir merak duygusu oluşuyor.
Ancak önceki bölümlerle kıyasladığımda, bu bölümde beni gerçekten şaşırtan ya da gerilimi zirveye taşıyan çok güçlü bir sahneyle karşılaşmadım. Bu nedenle genel olarak çok beğenmeme rağmen puanımı biraz kırarak 10 üzerinden 9 verdim.
Karakterler açısından bakıldığında, Yuichiro’nun takım arkadaşlarına karşı sergilediği bağlılık ve dostluk duygusu yine oldukça etkileyiciydi. Rütbe farklarına rağmen ekip içindeki samimiyetin değişmemesi, hikâyeye ayrı bir sıcaklık katıyor.
Özellikle hiiragi üyeleriyle yapılan sahneleri oldukça sürükleyiciydi ve bölümün en güçlü yönlerinden biriydi. Bunun yanı sıra Yuichiro ile Mitsuba arasındaki tatlı atışmalar da hikâyeye keyifli ve samimi bir hava katmış.
Genel olarak bu bölüm, büyük sürprizler içermese de akıcılığı, karakter ilişkileri ve aksiyon sahneleriyle kendini rahatlıkla okutan başarılı bir devam bölümüydü.
Şöyle diyeyim; serinin dördüncü kitabı diğerlerine göre daha çok savaşın içinde geçen ve Yuichiro ile Mika’nın karşılaşmasına odaklanan bir kitaptı. O karşılaşma zaten başlı başına önemliydi, özellikle sonrasında Yuichiro’nun gözünün dönmesi ve bayılması hikâyenin kırılma anlarından biri oldu.
Ama açık konuşmam gerekirse, ilk üç kitaptaki o etkiyi bunda çok hissedemedim. Hani kötü değildi, okurken içine alıyor ama “wow” dedirten bir tarafı eksikti. Bazı sahneler de gereğinden fazla uzatılmış gibiydi, bu da yer yer tempoyu düşürdü. O yüzden benim için tam anlamıyla 10/10’luk bir kitap değildi. Puan olarak 9 ile 9,5 arasında veriyorum.
En çok hoşuma giden kısım ise Yuichiro’nun yeni arkadaşlarına olan bağlılığıydı. Geçmişte çok değer verdiği biri karşısında olsa bile, yeni tanıdığı insanları satmaması bence çok şey anlatıyordu. O an kontrolünü kaybetmiş olabilir ama yine de onları ailesi olarak görmesi ayrı bir detaydı. Aynı şekilde ekip arkadaşlarının da onu merak etmesi ve sahiplenmesi hoşuma gitti.
Kısa bir özet geçmek gerekirse; bu kitapta savaş daha ön plandaydı ve Yuichiro’nun Mika ile karşılaşması hem duygusal hem de hikâye açısından önemli bir dönüm noktasıydı. Bu karşılaşmanın etkisiyle yaşananlar da olayların yönünü değiştirdi. Aynı zamanda ekip içindeki bağların daha da güçlendiğini gördük.
Genel olarak akıcıydı, hızlı bir şekilde okudum. Devamında ne olacağını merak ediyorum ama çok büyük bir beklentiyle değil. Yine de güzeldi.
Seraph of the End 3. kitap bitti… ve yine aşırı akıcı, aşırı sürükleyiciydi. Gerçekten okurken hiç kopmadım, net 10/10.
En çok etkilendiğim yer Mitsuba’nın o sahnesiydi. Vampirler tarafından yakalandığında “gidin, beni bırakın” demesi… aslında korkudan değil, geçmişte yaptığı hatanın yükünden. Aynı şeyi tekrar yaşamaktan korkuyor. O an resmen travmasıyla yüzleşti.
Ama Yuichiro… yine bildiğimiz gibi. Mantık yok, plan yok ama kalp var. “Seni bırakmam” deyip kızı kurtarması… işte tam da bu yüzden bu karakter seviliyor.
Sonrasında Mitsuba’nın mahcup olup yine de “senden hoşlanmıyorum” demesi var ya… orası çok iyi yazılmıştı. Çünkü aslında o cümle direkt bir savunma mekanizması. İçten içe bir şeyler değişiyor ama kabul etmiyor.
Zaten şu söz tam bunları anlatıyor:
Çok nefret etme, seversin. Çok sevme, nefret edersin.
Yuichiro ve Mitsuba arasında tam olarak böyle bir enerji var. Sürekli atışıyorlar ama alttan alta bir bağ oluşuyor. Bir de Mika işin içine girince o denge iyice değişecek gibi duruyor… hafif kıskançlık, biraz gerilim
Kısacası bu cilt sadece aksiyon değil, karakterlerin birbirine yaklaşmaya başladığı, duyguların yavaş yavaş ortaya çıktığı bir geçiş kitabıydı.
Gerçekten severek okudum.
Reklam