“ ‘Bak,mutsuz olduğum günlerde yapayalnız yürüyordum. Ben senin yokluğuna ağlarken neredeydin Tanrım?’
Ses şöyle cevap verdi: ‘Gördüğün o tek ayak izi bana ait. Kör ve terk edilmiş bir şekilde yürüdüğünü zannettiğin o günlerde ben hep senin yolunun üstündeydim. Sen benim yokluğuma ağlarken ben seni sırtımda taşıyordum.’”
Geçmişteki olumsuz deneyimlerle beslenen negatif inançlara hapsolmak da herkesin kendi elinde. Korku peşimizi bırakmıyor ve bizi hareket edemez hale getiriyor. Bu durumda korktuğumuz şeyi hayatımıza çekiyoruz. Ben buna çekim yasası diyorum. Sen ne isen hayatına da onu çekiyorsun.
Hata yapmak, başarmak için gereklidir. Ancak hata yapma stresinden kurtulduğumuzda korku engelini aşıp değişimi başlatmamız mümkün olabilir. Döngüler, biz onları beslediğimiz sürece tekrar eder.